۲۷
آبان
صفحات زندگی هز آدمی تا یه جایی سفیده …
بی هیچ حرف و کلمه ای ، درست کاغذ سفیدی می مونه که روی میزِ و ساعت ها به اون خیره می شی
تا اینکه بالاخره بنویسی …
مهم نیست کی شروع می کنی و می نویسی ، مهم اینه که بنویسی . . .
… و چقدر خوشبختن آدمایی که پر میکنن صفخات زندگی شون رو با کلمات .
- دیدگاهها خاموش
- File under : روزمرگی
-
۳
آبان

اون لحظهای که مطمئن میشی٬ به اطمینان میرسی که میتونی بپرستی٬ به دیدن لازم واسه پرستیدن یه نفر رسیدی٬ خیلی لحظهی ترسناکیه. لحظهی پر رنگیه.
و اگه طرفت بازی رو ترک کرده باشه٬ لحظهی خیلی تلخیه ، خیلی.